"Prawdziwa samotność zaczyna się od chwili, kiedy człowiek nie może już dłużej znieść własnego towarzystwa. "
— Jacek Wejroch
Wychodzę zawsze z założenia, że nie istnieje coś takiego jak przypadek. Nic nie dzieje się bez powodu. Wszystko ma swoją rolę. A skoro tak, to i samotność miewa swoją konstruktywną stronę. A już na pewno w młodości. W każde święta staram się modlić za tych , co są samotni, a nie chcieli by być i niewiele mogą z tym zrobić...
Podobno, aby być z kimś trzeba najpierw umieć być samemu. Wiele lat minęło zanim pogodziłam się z tym, że jestem sama. W przerwach między różnymi znajomościami czułam się zagubiona i smutna. A kiedy wreszcie nabrałam dystansu to nawet zaczynałam dostrzegać coraz więcej plusów. Taki stan rzeczy nie jest jednak zdrowy. Rozwój miłości do samotności niczemu nie służy. Wiara sprawiła, że zaakceptowałam siebie, a więc zaczęłam umieć być sama czując się kochaną. I to nie koniec drogi. Właśnie wtedy gdy samotność przestała być bólem, spotkałam kogoś z kim chcę być. Teraz już z nim nie jestem, ale nie boję się , że będę samotna. PO wielu randkach, które nie skończyły się związkiem nadal mam nadzieje, że spotkam tę właściwą osobę.
Samotność jest czasami równie trudna jak nie-samotność. Jednakże człowiek nigdy do końca nie pozbędzie się samotności... Oto co pisze na ten temat poetka Anna Kamieńska:
***
Samotność.
Trzeba zgodzić się wewnętrznie na samotność,
aby móc wypełnić ją
pracą,
wysiłkiem,
miłością,
modlitwą.
Samotności, na którą się nie godzimy,
nie da się niczym wypełnić.
***
Samotność jest zawsze samotnością
wobec kogoś.
To właśnie jest ważne,
kto jest nieobecnym naszej samotności.
Gdy jest to samotność od ludzi w ogóle,
wtedy jest to tylko pustka.
Jest też samotność wobec Boga,
ta najpełniejsza.
Ta samotność jest naszą wolnością.
